ToiZaak

Faya’s water

Als DJ gebruikt Fajah Lourens de artiestennaam Faya. Dat is ook de naam die ze nu gebruikt ter promotie van haar lifestyle label MKBM: My Killer Body Motivation. Ze schrijft boeken, is te zien op online videos, doet aan motivatie, verkoopt kleding en heeft shakes, repen en proteïnewater gelanceerd onder het merk Killerbody. 

proteïnepoeder MKBMOp internet is het even zoeken naar de nieuwe waters. We moeten niet bij MKBM zijn, want daar staan vooral proteïnepoeders voorop. We zijn wel welkom bij Killerbodyfood, maar daar wacht ons een waarschuwing: this website is for retailers. Are you a consumer? Click here… En we belanden weer op de MKBM-site, maar nu op de Killerbody-pagina. Niet slim, want de voordeur is altijd voor de consument, en de zakelijke markt mag via de achterdeur.

Kan Faya niks aan doen. Die wordt omringd door adviseurs en op een gegeven moment wijzen ze allemaal een andere kant op. Er zijn zelfs leden van de hofhouding die op de Facebookpagina van MKBM reclame maken voor Thierry Baudet. Eindelijk iemand die eerlijk is en kan nadenken. Een heuse killerbody ambassador die Baudet.

Retailers tonen overigens inderdaad belangstelling, want het water wordt verkocht door Jumbo. Die promoot het product zelfs. Vandaar dat de officiële lancering een samenwerking was.

FajahProteïnewater

Wat is proteïnewater eigenlijk? Die poeders en repen kennen we al uit het bodybuilder-circuit. Er zijn een paar grote producenten en duizenden startups en influencers die met hun eigen label op de bandwagon springen.

Welke producent door Fajah ingeschakeld is, moeten we nog even uitzoeken. Aan de 500ml fles te zien is het dezelfde Duitse leverancier die ook ASDA van proteïnewater voorziet. Beide producten bevatten sucralose als zoetstof en wei-proteïne, maar die van ASDA heeft twee keer zoveel proteïne als die van Fajah. Proteïne is nodig als bouwmateriaal voor spieren; water met een smaakje is dorstlessend.

Sucralose heeft in dieronderzoek een negatief effect op de darmflora, wat weer tot overgewicht kan leiden. Toch maar gewoon kraanwater drinken voor die killerbody dan!

Stones Stores

Rolling Stones Number Nine: zo heet de nieuwe Stones Store aan Carnaby Street in West End, London.

RS No 9“Why open a shop during a pandemic?” Mick Jagger herhaalt de vraag van een reporter. “I guess it is eternal optimism.” De winkel hangt vol kleding met het kenmerkende beeldmerk van The Stones, de knalrooie mond. Maar ook logo’s van albums en tours uit het verleden, de zogenaamde Carnaby Classic lijn. Er zijn sleutelhangers te koop en zelfs kristallen glazen. Een mooie selectie van alle merchandise die een band als de Rolling Stones kan laten maken.

De winkel heeft ook een website, waar te zien is welke mode en accessoires er te koop zijn in de store. Geen webshop. Daarvoor moeten fans naar The Rolling Stones Shop online, gerund door platenmaatschappij Universal Music Direct Limited. De webshop verwijst in de header wel door naar de winkel aan Carnaby Street.

Uit eerdere promo’s kan afgeleid worden dat de Stones store gerund wordt in samenwerking met Bravado, de merchandise-divisie van Universal Music. Bravado geldt als een innovator, omdat er licenties gedeeld worden met zeer uiteenlopende bedrijven. Zo koppelt de firma artiesten aan bijvoorbeeld H&M en werden er Ladurée macarons verkocht tijdens de laatste Rolling Stones tour in 2019.

Tijdens die tour opende The Stones ook een pop-up afdeling in het warenhuis Bergdorf-Goodman in Manhattan, New York. Curator van deze winkel was Sarah Andelman, mede-oprichter van Colette in Parijs. Andelman wil graag onzichtbaar blijven als aanstichter van gelegenheidsprojecten.

Indianen?

De vorige eigenaar meende dat er indianen te zien zijn op dit doek. Zoek even naar de maker en je snapt al snel: dat zijn de Ruiters van de Apocalyps! Op het doek gezet in 1940, zes weken voor de Duitse inval in België.

Armand Jamar (1870-1946) is een Belgische schilder die aanvankelijk naam maakte als impressionist, maar later een meer expressionistische en zelfs modernistische richting koos. Zijn werk is zeer uiteenlopend, variërend van brave landschapjes, portretten en stillevens tot wilde uitspattingen en fantasiegedrochten. Op het raakvlak van beide invalshoeken zijn prachtige combinaties ontstaan.

Jamar was opgeleid als jurist in zijn geboortestad Luik, maar de drang om te scheppen was groter. Hij schilderde vaak aan de kust, in België en Nederland. Maar zette incidenteel ook een rokende fabriek of een bedrijvige haven op het doek, passend voor een kunstenaar uit een industriestad. Schilderijen van Jamar zijn te vinden in diverse Belgische musea, maar dan staat er vaak als voetnoot bij dat ze zijn geschonken door de familie. De waarde op veilingen varieert.

Dokter De Winter

Armand Jamar > dokter De WinterEind jaren twintig kwam Jamar in aanraking met de welgestelde chirurg Louis de Winter uit Brugge, die in de vaardige hand van de schilder een instrument zag om verhalen en visies vorm te geven. Beide heren sloten een verbond waarbij De Winter beloofde alles te kopen van Jamar dat te relateren was aan zijn visioenen.

Dat resulteerde in een grote collectie Vlaamse landschappen en zeezichten, maar ook verbeeldingen van legendes en taferelen uit het Oude en Nieuwe Testament. Erfgenamen van Louis de Winter vonden honderden werken van Jamar in de nalatenschap van de chirurg.

Apocalyps

Armand Jamar > KruisigingWerken die geïnspireerd zijn op de bijbel zijn onder andere De Kruisiging. Hier toont Jamar zich een gelovig mens die Christus afbeeldt met een aureool. Er zijn meer kruisgangen en ook portretten van Christus.

In deze serie past ook de Ruiters van de Apocalyps, hoewel Jamar daar vrijmoediger mee omspringt met de thematiek. De schilder heeft dit thema verschillende keren uitgewerkt, er zijn tenminste twee doeken (1)(2) in omloop met dezelfde furieuze achtergrond. Vlammen likkend langs een viertal ruiters. Het stuk dat nu geveild wordt, lijkt een voorstudie van de ruiters.

Het doek met de ruiters dat op de veiling aangeboden wordt, verdient wat aandacht want het hangt een beetje los in zijn lijst. Het is waarschijnlijk een voorstudie. Maar in vergelijking met de ruiters tegen een achtergrond van hellevuur vind ik deze ‘indianen’ eigenlijk veel interessanter. Speelser. Niet zo dramatisch.

Voor €136- vond het schilderij een nieuwe eigenaar. Netjes laten strak trekken, mooie lijst erom en je hebt een origineel werk aan de muur. Koopje!

Armand Jammer > ruitersArmand Jamar > ApocalypsArmand Jamar > ApocalypsArmand JamarArmand JamarArmand Jamar

Francis Newton Souza

Volgens de verkoper was de maker onbekend, maar er stond een duidelijke signatuur op het schilderij. Fouza of Souza? In combinatie met de voorletters F.N. was de schilder snel gevonden. Francis Newton Souza!

Francis Newton Souza is een schilder uit Goa, de voormalige Portugese kolonie in India. Hij is in 1924 geboren en hij overleed in 2002. Souza wilde priester worden, maar bleek in de wieg gelegd voor de kunst. In 1947 vormde hij in Mumbai met andere schilders de Progressive Artists Group om moderne kunst in India onder de aandacht te brengen. Bij de eerste gezamenlijke expositie greep de zedenpolitie in, omdat de kleine kunstschilder een groot naakt van zichzelf tentoon stelde.

Francis Newton SouzaIn 1949 vertrok Souza naar Londen. Pas in 1954 had hij daar zijn eerste expositie. Twee jaar later werd zijn Art Brut in Frankrijk gezien door de Amerikaanse verzamelaar Harold Kovner die besloot de schilder te steunen in ruil voor een constante aanvoer van nieuwe werken. Kovner verzamelde in vier jaar meer dan tweehonderd schilderijen. Dat was ook de ommekeer voor Souza. Werk van voor 1957 is afkomstig uit zijn arme periode; doeken van daarna zijn gemaakt toen hij reeds erkenning ondervond.

Kunstenaars uit India

Francis Newton SouzaSouza werd in de 21e eeuw de meest gewaardeerde schilder uit India. Zijn werken brengen nu enorme bedragen op. Portrait of a Man uit 1956 ontlokte in 2010 bij Christies een laatste bieding van meer dan een kwart miljoen pond. Head of a Priest uit 1959 ging 2018 in bij Sotheby’s over de toonbank voor een ton.

Beide werken lijken op het schilderij dat ik vond op een online veiling: The Man who would be King.

Volgens de verkoper was de maker onbekend, terwijl een signatuur van Souza groot op de voorkant staat. Ook de twee veilingexperts hadden opvallend genoeg geen mening. Het bieden begon bij 2 euro. Dan vraag je je af: waarom wordt dat werk niet bij Christies geveild? Is het een fake of heeft de verkoper geen onderzoek gedaan? En wat is de rol van die experts eigenlijk? Buyer beware

Namaak?

Francis Newton Souza > Fake?Vier dagen voor de veiling keek ik zuinig naar mijn bankrekening en besloot mijn eigen devies te volgen: bied op wat je ziet. Is het je als decoratief object wat waard, zonder alle achtergrondkennis? Heb je er voor een paar honderd euro plezier van, ook als het een vervalsing betreft?

Juist omdat de waarde van originele Souza’s geëxplodeerd is, zijn er talloze fakes in omloop. Zelfs een zoon van de schilder zou namaak verkopen. Een bekende copycat was de Britse schilder Billy Mumford die menig Souza-achtig schilderij heeft gemaakt, om die vervolgens uit te zetten via veilingen en galeries.

De gekrulde Z in de signatuur van Souza op het te veilen werk is vaker te zien in het werk van Mumford dan op de doeken van de meester zelf, die zijn Z met een harde hoek afrondde. Maar enkele schilderijen met dezelfde krul-zet zijn voor veel geld geveild. Wat is wijsheid?

Gallery One

Er zijn ook enkele aanwijzingen dat dit werk geen vervalsing betreft. Het schilderij is gemaakt op vezelplaat, precies het soort masonite dat Souze in de jaren vijftig gebruikte. Op de lijst en het paneel aan de achterzijde (verso) zijn stempels te zien van de galerie waar Souza in de jaren vijftig maar liefst vijf exposities had. Daar zijn catalogi van gemaakt. Komt dit werk toevallig voor in zo’n catalogus, dan…

Tot een dag voor de afloop van de veiling waren er biedingen tot 100 euro. In de laatste minuten steeg de prijs net boven de 1000 euro, dankij een biedrace tussen twee liefhebbers die wel een gokje wilden wagen.

Toch in de gaten houden of dit werk binnenkort opduikt bij een grote veiling.

Francis Newton SouzaFrancis Newton Souza

Francis Newton Souza

Francis Newton Souza

Francis Newton SouzaFrancis Newton SouzaFrancis Newton Souza

Francis Newton Souza

 

Wearpods moet terugbetalen

De dropshipshop Wearpods moet ontevreden klanten terugbetalen, stelt de ACM in een uitspraak op 27 augustus. Wearpods verkocht met hulp van diverse influencers draadloze oordopjes die direct vanuit China bezorgd werden, maar veel kopers klaagden over de levertijd, de kwaliteit en de service. Nou moet de ondernemer de schade vergoeden, anders mag hij een dwangsom betalen.

Wearpods is een handelsnaam van Social Elite Network, een onderneming van Denzel Dongen. Social Elite is een agency voor influencers die inzetbaar zijn voor commerciële doelen. De handelsactiviteiten zijn sinds de zomer bij werkmaatschappij SEN Commerce ondergebracht. Dongen werd afgelopen voorjaar aangesproken op straat door boze klanten, in het kader van het programma BOOS.

Denzel is een voormalige Youtuber die zes jaar geleden naam probeerde te maken als zanger. Hij is bovendien lid van de prankster-team Gewoon Doen. Dit groepje werd in 2016 belicht door Geenstijl omdat het toenmalige gezelschap in Rotterdam minderjarige meisjes geld bood om zich op straat in de borsten te laten knijpen. Daar zien we Dongen als duidelijke voorman die deze kans met beide handen aangreep.

Behalve Dongen waren toen ook Yannick Borgmann, Nick de Schrijver en Lorenzo Corrado betrokken bij deze grappig bedoelde aanranding. Yannick is nu een actieve dropshipper en digital nomad met een eigen Youtube-kanaal. Let op z’n handjes! Nick de Schrijver maakt tegenwoordig promo-videos voor Z-Works, dat zijn van die bedrijfspromotie-items die op zondagmiddag worden uitgezonden bij RTL – als niemand televisie kijkt. Lorenzo Corrado was de pretty boy van het viertal. Die mocht mee om JA te knikken. Nu maakt hij interessante selfies op Bali. Talent om te volgen!

#dropshipscam
#babbelbusiness

Laad Me

Bij het reclamebureau van Renault dachten ze vast aan Ramses Shaffy, toen ze suggereerden de nieuwe Renault Zoe te promoten met het liedje Laad Me. Dat deuntje is echter afkomstig uit Frankrijk, waar de tekst veel minder levenslustig was. Mijn Laatste Wil (Ma Dernière Volonté) is niet bepaald passend voor een nieuwe auto. Dus werd er een nieuwe versie gemaakt van Laad Me.

Publicis Groupe Nederland schakelde singer-songwriter Mariëlle Flens in voor een eigen uitvoering van Laad Me, schrijft Adformatie op gezag van het persbericht van Renault.

 

 

Voetbalshop

Voetbalshop.nl, de webwinkel voor voetballiefhebbers die is voortgekomen uit de Badge Groep in Woerden – vanouds een grote verkoper van goedgekeurde clubmerchandise – opent in de zomer van 2020 een stuk of elftal shop bij gevestigde clubs.

Het is eigenlijk vooral een slimme samenwerking tussen de Badge Groep en bestaande fanshops waarbij het bedrijf in Woerden de inkoop en de distributie op zich neemt, terwijl lokale winkeliers doorgaan met wat ze altijd al deden: verkopen. Badge Groep zal uiteraard marge moeten gaan delen, maar kan dat wellicht goedmaken door meerverkoop (ten koste van andere groothandels). Eerder had Badge Groep al zogenaamde whitelabel shops bij onder andere PSV en shop-in-shops bij andere teams.

Roland Heerkens (de vroegere Mister Badge) ziet in zijn nieuwe netwerk ook een mooi distributiesysteem voor de elftalkleding die hij sinds 2015 maakt voor inmiddels circa 150 clubs die met Badge Teamwear een contract hebben voor verenigingskleding. In deze samenwerking kan elke deelnemende club een eigen clubshop openen waar leden kunnen bestellen.

Voetbalshop.nl verkoopt onder andere outfits van Adidas, Puma en Nike.

Proost op papadag!

De romcom Papadag over parkvaders en hun kroost ontwikkelt zich langzaam tot een tragedie over ouderschap en dranklust. De ene na de andere papa zoekt troost in het glas. De ontknoping vindt op 16 augustus plaats in de vorm van een trouwdag, ook al geen feest van onthouding. Wordt Papadag stiekem gesponsord door de drankindustrie?

De cast bestaat uit Louis, een oud-bankier die erectieproblemen heeft. Hij drinkt whiskey uit een karaf en schenkt nog eens bij als zijn jonge vriendin naar bed gaat. Dan hebben we Ronnie, een werkeloze bouwvakker die liever pils koopt dan eten voor zijn kinderen. Bouzian die door zijn Turkse vader steeds bijgeschonken krijgt. Sadiq die zijn liefdesverdriet verdrinkt. Alleen Thijs en Ronnie drinken met mate.

Drinken met maten: daar draait Papadag om. Er wordt zelfs zoveel gedronken dat het antireclame voor drank is. Weinig gouden momenten. Ronnie is het huis uit gezet door zijn vrouw. Bouzian loopt het risico zijn kind niet meer te zien vanwege door alcohol versterkte agressie. De vriendin van Louis verliest langzaam haar interesse in deze oudere man. Maar niemand die er iets van zegt. Ben benieuwd naar de afloop.

Papadag wordt geproduceerd door Bosbros.

Naschrift: Ronnie is na een opmerking van zijn dochter overgeschakeld op cola.

Dropship Lifestyle

Don’t sell the steak, sell the sizzle… Een oude leerregel voor reclamemakers die in deze digital dagen nog steeds geldt. Daarom verkopen veel online goeroes vooral hun lifestyle. Waarom bij je ouders blijven wonen als je ook een digital nomad kan zijn? Een passief inkomen kan verdienen op een tropisch eiland met je eigen dropshipbrand. 

Breng eens een bezoekje aan Phatstuff.net, een nieuwe webshop waar de eerste digital nomad producten te zien zijn die zijn bijeengebracht door de Oostenrijkse ondernemer Tobias R. Koehler.

Tobias is eigenlijk niet zo’n geslaagde webwinkelier. Hij heeft een paar webshops en daar is het een rommeltje. Kijk maar eens op Nomadgear.org en klik eens op een willekeurige product. Dan kom je vrijwel altijd op Amazon.com uit en niet zelden op een lege pagina.

Nomad Gear is Tobias’ eerste proeftuin, een shop gebaseerd op affiliatelinks. Maar in de loop der tijd zijn zo te zien zijn interessen veranderd en nu staat daar zo’n halve ruïne van een onderneminkje. Terwijl Tobias zich vermaakt in Thailand, ter illustratie van de nomad lifestyle.

Imperial Fool

dropship lifestyleZelf vertelt de Oostenrijkse nomade dat hij ooit begonnen is als reisblogger Imperial Fool, maar dat bleek niet voldoende inkomsten op te leveren. Sindsdien experimeert Tobias met webshops, gekoppeld aan online consultancy voor sitebouw, social media marketing, affiliatemarketing en dropship connecties.

Zijn bedrijven zijn zo te zien (deels) gevestigd in Hongkong. Dat heeft als voordeel dat Koehler de Europese regels niet van toepassing kan verklaren op zijn aanbod. “We zijn niet bereid en niet verplicht om deel te nemen aan een geschillenbeslechtingsprocedure voor een arbitragecommissie van consumenten”. Toch heeft de digital nomad nog steeds een adres thuis in Laakirchen, Oostenrijk. Daar is hij actief als webbouwer en marketingadviseur. Bovendien is hij te bereiken bij Blickwert in Graz.

Nomad Gear

Die expertise wordt ook uitgevent via de nomad-shop. In de etalage (homepage) zien we geen gear, maar vooral ankeilers van blogs over How To Make Money Online en de Dropship Lifestyle. Koehler waarschuwt netjes: zijn blogs bevatten affiliatelinks. Dat is in overeenstemming met internationale regels voor reclame: je moet transparant zijn. Netjes dus.

Een doorverwijzing is naar Alidropship.com, waar wanabee webwinkeliers voor $89- een plugin kunnen kopen om hun (WordPress + Woocommerce) blog aan de dropship-leveranciers van Alibaba te koppelen.

Koehler waarschuwt bovendien voor dropship-gurus. “In my opinion, a dropshipping course is for lazy people. If you are one, then go on and buy a dropship course. But if you are lazy, you won’t be able to live a Dropship Lifestyle anyway. You probably finish the dropshipping course and then never start building your dropshipping empire.”

Phatstuff

Die lazy aanpak herkennen we in Nomad Gear. Koehler heeft zijn aandacht nu gevestigd op Phatstuff.net, een nieuwe webshop met dropship-producten. Minimalistische horloges voor €25,99 (die kosten een euro of drie bij AliExpress), nepleren hoesjes voor iPhones, chargers en earphones. Maar veel Phat Stuff is daar nog niet te vinden. Koehler heeft het waarschijnlijk te druk met duikvakanties op de Thaise eilanden.

#dropshiplifestyle
#babbelbusiness

Er is ook een Nederlandse webshop met de naam Nomad Gear. Die verkoopt ook producten via affiliate links. En inderdaad: een aantal van die links loopt dood. De shop wordt niet goed bijgehouden.

===

Een Amerikaanse aanbieder van vergelijkbare trainingen maakt bezwaar tegen het gebruik van de uitdrukking Drop Ship Lifestyle omdat hij meent het alleenrecht te hebben op die uitdrukking. Sorry Anton Kraly, as a journalist I am allowed to review services that are offered under the label dropshiplifestyle, that is fair use.

Bramen plukken. Mag dat?

De Persgroep heeft de afgelopen jaren diverse InDeBuurt-onderzoeksjournalisten aan het werk gezet op de vraag: bramen plukken, mag dat? Het mag in…

Nijmegen (Carin van der Meij)
Rotterdam (Wouter Vocke)
Zoetermeer (Marijke Helsloot)
Den Haag (Joyce Hoogland)
Harderwijk (Nicole Berkouwer)
Ede (Hanneke van Olst)
Bergen (Irma van Schaijk)
Amersfoort (Carin van der Meij)
Haarlem (Roel Diender)
Alkmaar (Merel Schut)
Vlaardingen (Rinske Lichtendahl)

Het Mag Dat-format is een kansrijke aanpak voor InDeBuurt. In menig wijk vraagt men zich namelijk af over uiteenlopende zaken: mag dat allemaal zo maar?

Mag dat: met teenslippers aan autorijden?
Mag dat: spontaan een demonstratie organiseren?
Mag dat: schuilen onder een parasol?
Mag dat: een videobel bij je voordeur plaatsen?
Mag dat: ballonnen oplaten?
Mag dat: waterpijpen in een park?
Mag dat: met z’n tweeën naast elkaar op een terras?
Mag dat: van een brug springen voor een frisse duik?
Mag dat: je auto wassen op de stoep?
Mag dat: barbecueën in het park?